สุรินทร์รวย (จริงหรือ?) : กะเทาะเปลือก GPP 9 หมื่นล้าน อันดับ 6 ของอีสาน… ที่ซ่อน “ความเหลื่อมล้ำ” ไว้ใต้พรม
โดย: ทีมข่าวเจาะลึก Surin108
เมื่อไม่นานมานี้ มีการเปิดเผยตัวเลข GPP (ผลิตภัณฑ์มวลรวมจังหวัด) ที่ทำให้คนสุรินทร์หลายคนยืดอกภูมิใจ เพราะบ้านเราพุ่งขึ้นมาอยู่อันดับ 6 ของภาคอีสาน ด้วยมูลค่ารวมกว่า 93,000 ล้านบาท และถ้าหารเฉลี่ยตามจำนวนประชากร (GPP Per Capita) เราจะมีรายได้เฉลี่ยคนละประมาณ 91,000 บาทต่อปี หรือเกือบๆ 7,600 บาทต่อเดือน
ฟังดูดีใช่ไหมครับ? แต่คำถามที่ตามมาทันทีในคอมเมนต์โซเชียลคือ “แล้วเงินหมื่นนั้นมันอยู่ไหน? ทำไมในกระเป๋าผมมีไม่ถึงพัน?”
วันนี้ Surin108 จะพาคุณไป “กะเทาะเปลือก” มายาคติทางสถิตินี้ให้เห็นว่า ทำไมตัวเลขที่ดูสวยหรู ถึงอาจเป็นเพียง “หน้ากาก” ที่ปิดบังความจริงอันเจ็บปวดเอาไว้
1. กับดักของ “ค่าเฉลี่ย” : เมื่อเศรษฐีกับยาจกมาหารรายได้กัน
ในทางสถิติ ค่าเฉลี่ยคือตัวโกหกที่แนบเนียนที่สุด ลองจินตนาการดูนะครับ: ถ้าในอำเภอหนึ่ง มีเจ้าของโรงสีรายใหญ่รวย 100 ล้านบาท 1 คน และมีเกษตรกรที่มีแต่หนี้สิน 0 บาท อยู่ 99 คน
- ตามสถิติ: ทุกคนในกลุ่มนี้จะมีรายได้เฉลี่ย “คนละ 1 ล้านบาท” ทันที!
- ความจริง: มีคนรวยอยู่คนเดียว อีก 99 คนยังไม่มีเงินซื้อกับข้าว
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับ GPP สุรินทร์ รายได้กว่า 9 หมื่นล้านบาทนั้น “กระจุกตัว” อยู่กับกลุ่มทุนไม่กี่กลุ่ม เช่น โรงสีขนาดใหญ่, ผู้ส่งออกข้าวพรีเมียม, ธุรกิจก่อสร้างงานรัฐ และกลุ่มอินฟลูเอนเซอร์/ครีเอเตอร์ระดับท็อปที่ทำเงินมหาศาลจากโลกดิจิทัล แต่ตัวเลขเหล่านี้ถูกนำมา “หารเฉลี่ย” กับเกษตรกรรายย่อยทั่วจังหวัดที่ยังพึ่งพาฟ้าฝน จนกลายเป็นตัวเลข 9 หมื่นบาทที่ดูเหมือนเราทุกคนรวยขึ้น ทั้งที่ความจริงช่องว่างมันกว้างขึ้นเรื่อยๆ
2. “รวยกระจุก จนกระจาย” : โครงสร้างเศรษฐกิจสองขั้ว
สุรินทร์มีลักษณะเศรษฐกิจแบบ Dual Economy (สองขั้วชัดเจน):
- ขั้วบน (The Stars): กลุ่มคนเก่งและกลุ่มทุนที่มีทักษะ/ทรัพยากรสูง พวกเขาทำเงินได้แบบทวีคูณ (Exponential) และเป็นตัวดึงให้ค่า GPP ของจังหวัดพุ่งสูงขึ้น
- ขั้วฐาน (The Base): เกษตรกรส่วนใหญ่ที่ยังทำนาแบบดั้งเดิม ซึ่งมีจำนวนมากที่สุดในจังหวัด แต่กลับแชร์มูลค่าใน 9 หมื่นล้านบาทนี้ได้เพียง “เศษเสี้ยว”
เมื่อขั้วบนรวยขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ขั้วฐานยังย่ำอยู่กับที่ ผลลัพธ์ที่ได้คือ GPP จังหวัดโตขึ้น แต่อำนาจซื้อของชาวบ้านส่วนใหญ่กลับลดลง เพราะค่าครองชีพขยับตามตัวเลขเศรษฐกิจรวมไปแล้ว
3. สถิติที่ “กินไม่ได้” vs ความจริงที่ “เจ็บปวด”
หากเรากางตัวเลขดูควบคู่ไปกับ “หนี้สินครัวเรือน” จะพบความย้อนแย้งที่น่าตกใจ:
- GPP โตขึ้น: จาก 6 หมื่นล้านในปี 2557 เป็น 9 หมื่นล้านในปี 2567-2569
- หนี้เพิ่มขึ้น: สถิติหนี้เกษตรกรและหนี้ในระบบ/นอกระบบของคนสุรินทร์กลับไม่ได้ลดลงตามรายได้เฉลี่ยที่เพิ่มขึ้น
สรุปสั้นๆ: เรามีรายได้รวมเพิ่มขึ้นในระดับจังหวัด แต่ “รายได้ที่กินได้จริง” (Disposable Income) ในระดับครอบครัวกลับถูกหนี้และค่าครองชีพกัดกินจนหมดสิ้น
4. ทางออก: ต้องเลิก “นับหัว” แล้วหันมา “เชื่อมตัว”
ตัวเลขอันดับ 6 ของอีสานจะไม่มีความหมายเลย ตราบใดที่มันเป็นเพียงตัวเลขในรายงานกระทรวง ทางออกที่ Surin108 เคยเสนอคือ “การรวมกลุ่มเฉพาะกิจ” และการใช้ทฤษฎี “3 เส้า” (นักการเมือง + ข้าราชการ + คนเก่ง/เอกชน)
เราต้องทำให้มูลค่า 9 หมื่นล้านบาทนี้ “ไหลลงสู่ฐานราก” ให้ได้ เช่น:
- เปลี่ยนสุรินทร์จาก “เมืองขายข้าวเปลือก” เป็น “เมืองท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์” ที่เงินจากนักท่องเที่ยวถึงมือชาวบ้านโดยตรง
- ใช้พลังของอินฟลูเอนเซอร์/ครีเอเตอร์ที่รวยจากดิจิทัล มาเป็นหัวหอกในการทำการตลาดให้สินค้าชุมชน (ไม่ใช่รวยคนเดียว แต่ดึงคนรอบข้างให้รวยด้วย)
บทสรุป: อย่าให้ตัวเลข 9 หมื่นล้านมาหลอกเรา
การที่เราอยู่อันดับ 6 ของอีสาน เป็นเรื่องดีที่สะท้อนว่า “เรามีศักยภาพ” แต่ศักยภาพนั้นยังถูกกักขังอยู่ในมือคนเพียงไม่กี่กลุ่ม
ถึงเวลาที่ผู้นำจังหวัดและ สส. ทั้งจังหวัด ต้องเลิกภูมิใจกับอันดับที่ดูสวยหรู แล้วหันมามอง “ความจริงที่จับต้องได้” ในกระเป๋าสตางค์ของชาวบ้าน ถ้าเราไม่สามารถเปลี่ยน “GPP ในกระดาษ” ให้เป็น “รายได้ในครัวเรือน” ได้ อันดับ 6 หรืออันดับ 1 ก็เป็นเพียงหน้ากากที่ใช้หลอกตัวเองไปวันๆ เท่านั้นเอง
แล้วคุณล่ะครับ… ในฐานะคนสุรินทร์ คุณรู้สึกว่าตัวเองมีส่วนแบ่งใน 9 หมื่นล้านบาทนี้แล้วหรือยัง?
แชร์บทความนี้ไปให้ถึงหูผู้บริหารจังหวัด เพื่อให้เขารู้ว่า “ตัวเลขสวยๆ” ไม่ได้หมายความว่า “ชีวิตชาวบ้านดีขึ้น” เสมอไป
ขอบคุณภาพ และข้อมูลจากเพจ อีสานอินไซต์
Share this content:
เกี่ยวกับผู้เขียน
