ภูเขาผี: เรื่องจริงที่โลกจำ หรือ นิยายที่เขมรปั้น?
1. จุดเริ่มต้นของความงง: ทำไมคนไทยไม่รู้เรื่อง?
ยามที่เราได้เห็นชื่อสารคดี “Ghost Mountain: The Second Killing Fields of Cambodia” คำถามแรกที่เด้งขึ้นมาในหัวคือ “เรื่องใหญ่ขนาดคนตายเป็นหมื่นที่ช่องเขาพระวิหาร ทำไมบ้านเราไม่มีบันทึก?”
ในขณะที่โลกภายนอกตีแผ่เรื่องของ Bunseng Taing ผู้ลี้ภัยที่รอดชีวิตจากดงระเบิด แต่ในประเทศไทย ข้อมูลเหล่านี้กลับหาได้ยากยิ่ง หรือถ้ามีก็เป็นเพียงการเล่าแบบผิวเผินที่ดูเหมือนจะก๊อปปี้ข้อมูลจากฝั่งกัมพูชามาวางไว้เพื่อ “ตก” คนที่ไม่รู้เรื่องราวในอดีต
2. โศกนาฏกรรมซ้อนที่ “จงใจ” เลือกจำ?
น่าแปลกใจที่ชาวกัมพูชาบางกลุ่มดูจะ “แค้น” เหตุการณ์ผลักดันที่พระวิหาร มากกว่าการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในประเทศตัวเองที่ตายไปกว่า 3 ล้านคนด้วยซ้ำ ทั้งที่สาเหตุของการหนีตายมาที่ชายแดนไทย ก็มาจากฝีมือของเขมรแดง พลพต และกองทัพเวียตนามที่ไล่ล่าพวกตนเองจนสิ้นชาติ
- ทัศนคติที่ย้อนแย้ง: พวกเขาไม่โกรธรัฐบาลตัวเองที่ทำจนบ้านแตกสาแหรกขาด แต่กลับเน้นย้ำเรื่องการถูกทหารไทยผลักดัน ราวกับเป็นผู้ร้ายอันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์
- พยานหลักฐานที่ล่องหน: แม้จะอ้างตัวเลขผู้ลี้ภัยถึง 45,000 คน แต่กลับไม่มีภาพถ่ายศพ ไม่มีซากโครงกระดูก หรือหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ใดๆ ที่ยืนยันได้ว่ามีการสังหารหมู่โดยทหารไทย มีเพียง “คำบอกเล่า” ที่เล่าต่อๆ กันจนกลายเป็นน้ำแข็งที่ปั้นมาจากน้ำเปล่า
3. ข่าวลือที่กลายเป็นประวัติศาสตร์ (โดยการสนับสนุนของต่างชาติ)
สิ่งที่น่าตกใจคือ สารคดีเรื่องนี้และเรื่องเล่า “ภูเขาผี” กลับได้รับการเชิดชูจากสถาบันการศึกษาและองค์กรระดับโลก มีการให้รางวัลกันหน้าชื่นตาบาน แต่กลับไม่มีใครเคยข้ามฝั่งมาถามข้อเท็จจริงจากฝั่งไทย หรือตรวจสอบพยานแวดล้อมในพื้นที่ สุรินทร์ ศรีสะเกษ บุรีรัมย์ เลยสักครั้ง
“ข้อมูลส่วนใหญ่ถูกปั่นมาจากสถานีวิทยุพนมเปญในยุคนั้น ซึ่งแม้แต่นักข่าว New York Times ยังยอมรับว่าเชื่อถือไม่ได้ แต่สื่อตะวันตกกลับหยิบมาเขียนดราม่าเพื่อขายข่าว จนกลายเป็นตราบาปที่ไทยไม่ได้ก่อ”
4. “บางอ้อ” ที่เยล: เบื้องหลังการสร้างภาพจำ
ความจริงเริ่มกระจ่างเมื่อเราไปพบข้อมูลในเว็บไซต์องค์กรหนึ่งของกัมพูชา ที่ระบุว่าการก่อตั้งและขับเคลื่อนประวัติศาสตร์ชุดนี้ มี มหาวิทยาลัยเยล (Yale University) และ รัฐบาลอเมริกา คอยหนุนหลัง นี่คือคำตอบว่าทำไมเรื่อง “ตอแหล” ถึงได้ดูเป็นสากลนัก
- ความจริงที่ถูกลืม: ในปี 1979-1980 นายกเกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ คือผู้ที่ได้รับคำสรรเสริญจากทั่วโลกในฐานะที่อ้าแขนรับผู้ลี้ภัยชาวกัมพูชา ในขณะที่ไม่มีประเทศไหนยอมช่วย
- ความขัดแย้งของ UNHCR: รายงานเชิงลบที่เกิดขึ้น ส่วนหนึ่งมาจากความขัดแย้งระหว่าง UNHCR กับกองทัพไทยในเวลานั้น ซึ่งถูกนำมาผสมโรงกับข่าวลือเพื่อใช้เป็นเครื่องมือต่อรองทางการเมือง
บทสรุปจาก “ภูผี”
เหตุการณ์ที่พระวิหารอาจมีการผลักดันจริงตามสถานการณ์สงครามในขณะนั้น แต่การประโคมข่าวว่ามันคือ “ทุ่งสังหารครั้งที่ 2” โดยน้ำมือคนไทย คือการบิดเบือนประวัติศาสตร์อย่างร้ายแรง ข้อมูลเรื่อง “Ghost Mountain” อาจเป็นจิ๊กซอว์สำคัญ แต่เป็นจิ๊กซอว์ที่ถูกตัดแต่งมาเพื่อรับใช้การเมืองระหว่างประเทศ มากกว่าการค้นหาความจริง
เราควรเรียนรู้ประวัติศาสตร์เพื่อไม่ให้เกิดซ้ำ แต่ต้องไม่ใช่การยอมรับ “ประวัติศาสตร์จอมปลอม” ที่สร้างขึ้นเพื่อมาทำลายเกียรติภูมิของประเทศเราเองครับ!
รายการอ้างอิงและข้อมูลเพิ่มเติม:
- Cambodian Genocide Program, Yale University. (ข้อมูลเกี่ยวกับการบันทึกประวัติศาสตร์การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์).
- The Quality of Mercy: Cambodia, Holocaust and Modern Conscience โดย William Shawcross (วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างไทย-UNHCR-กัมพูชา).
- บันทึกเหตุการณ์ชายแดนไทย-กัมพูชา ปี 2522, กองบัญชาการทหารสูงสุด (ข้อมูลสถิติการรับผู้ลี้ภัยและการผลักดันกลับ).
- Ghost Mountain: The Second Killing Fields of Cambodia (Documentary 2024) (เปรียบเทียบเนื้อหาที่ถูกนำเสนอในระดับสากล).
Share this content:
เกี่ยวกับผู้เขียน
