“กัมพูชา: โศกนาฏกรรมซ้ำซ้อน ภายใต้เงาอำนาจและการบิดเบือน”

“มนุษย์ดำรงเผ่าพันธุ์ได้ด้วยสัญชาตญาณ แต่ชาติจะเจริญได้ต้องอาศัยปัญญาและอารยธรรม”… ดูเหมือนประโยคนี้จะเป็นสิ่งที่เลือนลางเหลือเกินในดินแดนข้างเคียง

จากประวัติศาสตร์เลือดทุ่งสังหารที่แลกมาด้วยชีวิตกว่า 2 ล้านศพ แทนที่บทเรียนอันเจ็บปวดจะนำพาประเทศไปสู่แสงสว่าง กลับกลายเป็นเพียงฐานอำนาจให้ “ตระกูลฮุน” ผงาดขึ้นครอบงำแผ่นดิน เบ็ดเสร็จเด็ดขาดทวีความร่ำรวยและพยายามสถาปนาตนเองประหนึ่งสมมติเทพ สวนทางกับคุณภาพชีวิตของประชาชนที่ยากจนแสนสาหัสลงทุกวัน

คำว่า “ชาติ” ในนิยามของกัมพูชาวันนี้ จึงเปราะบางเกินกว่าจะเอ่ยอ้าง เพราะโครงสร้างอำนาจดำรงอยู่ได้ด้วย “คำลวง”

ภาพสะท้อนที่ชัดเจนที่สุด คือชะตากรรมของทหารชายแดน ผู้ที่ยอมพลีชีพสู้ยิบตาเพื่อปกป้องอธิปไตยเฉกเช่นนักรบผู้กล้าทั่วโลก แต่เมื่อพวกเขาพลาดพลั้ง บาดเจ็บ หรือเสียชีวิต กลับถูก “ตระกูลผู้นำ” ปฏิเสธการรับรู้ ร่างไร้วิญญาณของวีรชนถูกเมินเฉย ไม่มีการสดุดี เพราะการยอมรับความสูญเสีย เท่ากับเป็นการประจานความล้มเหลวและทำให้ผู้นำเสียหน้า

ในทางกลับกัน ระบอบนี้กลับเลือกที่จะเชิดชู “เชลยศึก” ที่รอดตายกลับมา เพื่อปั้นแต่งเรื่องราวใหม่ผ่านการโฆษณาชวนเชื่อ (Propaganda) ว่าศัตรูเกรงกลัวบารมีผู้นำจึงยอมปล่อยตัว บิดเบือนความพ่ายแพ้ให้กลายเป็นความภาคภูมิใจจอมปลอม เพื่อกล่อมเกลาให้ประชาชนหลงเชื่อในความยิ่งใหญ่ของผู้นำ

สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดไม่ใช่ความร้ายกาจของผู้นำ แต่คือ “ความมืดบอดของประชาชน” ที่ถูกปิดหูปิดตา แทนที่จะแสวงหาความจริงเพื่อปลดแอกตนเอง กลับถูกป้อนข้อมูลให้แปรเปลี่ยนเป็นพลังแห่งความชิงชังเพื่อนบ้าน จนมองไม่เห็นต้นตอของปัญหาที่แท้จริง

หากดินแดนแห่งนี้ไม่มีรัฐอารักขาคอยประคับประคองมาในหน้าประวัติศาสตร์ ชะตากรรมของเผ่าพันธุ์อาจสิ้นสุดไปนานแล้ว… ได้แต่หวังว่ากงล้อแห่งกรรมจะหมุนมาบรรจบในเร็ววัน

Until the karma ends… คงอีกไม่นาน!