ศรีสะเกษกำลังทำในสิ่งที่สุรินทร์เคยทำมาก่อน — ไม่รอให้ใครยื่นโอกาสมาให้ แต่ประกอบมันขึ้นมาเองจากคนในจังหวัด

ย้อนไปไม่นาน คำว่า “เมืองรอง” ยังติดอยู่กับจังหวัดอีสานใต้ทั้งสาม — สุรินทร์ บุรีรัมย์ ศรีสะเกษ ครั้งหนึ่ง สำนักงาน ททท. ประจำจังหวัดของทั้งสามเคยตั้งอยู่ที่สุรินทร์ วันนี้ภาพนั้นเปลี่ยนไปแล้ว

บุรีรัมย์มีสำนักงานถาวรเป็นของตัวเอง เปิดอาคารที่ถนนอินจันทร์ณรงค์ อำเภอเมือง เมื่อวันที่ 12 กันยายน 2568 ส่วนสุรินทร์กับศรีสะเกษยังใช้สำนักงานร่วมกัน ในชื่อ ททท. สำนักงานสุรินทร์ – ศรีสะเกษ

พูดกันตรง ๆ เถอะ เวลามองความก้าวหน้าของจังหวัดข้าง ๆ เรารู้สึกสองอย่างพร้อมกัน — ดีใจที่บ้านใกล้เราดีขึ้น และอิจฉาเงียบ ๆ ที่เขาไปไวกว่าเรา ความรู้สึกนี้ไม่ผิด และไม่จำเป็นต้องเก็บไว้คนเดียว

ศรีสะเกษไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่ตอบด้วยกำหนดการ

สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ต่างจาก “จังหวัดเขาก็พัฒนา” ทั่วไป คือศรีสะเกษมีกำหนดการที่จับต้องได้ และมีคนกลางระดับชาติมายืนอยู่ข้าง ๆ หลายเวที

หนึ่ง — ศรีสะเกษถูกเลือกเป็น 1 ใน 2 จังหวัดนำร่องของโครงการ “อวดเมือง 2569” ของทีเส็บและ THACCA ประกาศผลเมื่อ 11 กรกฎาคม 2568 หลังคัดจาก 77 จังหวัดทั่วประเทศ อีกจังหวัดคือนครราชสีมา ไม่ใช่จังหวัดเล็ก ๆ ที่ถูกเลือกเพราะสงสาร แต่ถูกเลือกเพราะนำเสนอเรื่องของตัวเองได้ชัด

สอง — Sound of Sisaket 2026 กำหนดจัดวันที่ 16–20 ธันวาคม 2569 รวม 5 วัน ภายใต้แนวคิด “Our Sound to Overseas” โดยมี ISAN MUSIC EXPO เป็นกลไกใหม่ที่ออกแบบให้เทศกาลเป็นตลาดจริง ไม่ใช่แค่เวทีเล่นดนตรี ทีเส็บประเมินว่าทั้งงานจะสร้างผลกระทบทางเศรษฐกิจให้จังหวัดกว่า 200 ล้านบาท

doc-05-tceb-200-lan.png

ภาพ — ข่าวประชาสัมพันธ์ทีเส็บ 25 ส.ค. 2569: คาดว่าจะสร้างผลกระทบทางเศรษฐกิจกว่า 200 ล้านบาท เป็นตัวเลขคาดการณ์ ไม่ใช่ผลที่เกิดขึ้นแล้ว

สาม — จังหวัดมี “1+10 Agenda” ที่ผูกทุกหน่วยงานไว้กับวาระเดียวกัน ไม่ปล่อยให้แต่ละกรมทำงานคนละทิศ

สี่ — ภาคเอกชนไม่ยืนดู หอการค้าจังหวัดศรีสะเกษผลักดันแนวคิด “ศรีสะเกษโมเดล” ใช้ตัว S สองตัว คือ Sound กับ Sport เป็นเครื่องยนต์ ไม่ใช่รอเงินจากส่วนกลางอย่างเดียว

ตัวเลขที่บอกว่าเขาเริ่มจากเล็ก

ถ้าดูย้อนหลัง Sound of Sisaket ไม่ได้เกิดมาใหญ่ วันแรก ๆ เขาเริ่มจากงานที่คนในจังหวัดช่วยกันเอง ปี 2566 มีหน่วยงานร่วม 40 แห่ง ศิลปิน 432 ราย ผู้เข้าชมในงาน 14,176 คน ดูออนไลน์อีก 29,214 ครั้ง คิดเป็นมูลค่าทางเศรษฐกิจราว 11.05 ล้านบาท

ปี 2568 เขายกระดับเป็น “Proud of Sisaket” และดึงการประกวดวงโยธวาทิตระดับโลก Thailand World Music Championships เข้ามาอยู่ในงานเดียวกัน

ปี 2569 ตัวเลขที่ตั้งไว้คือ 200 ล้านบาท ซึ่งเป็นการคาดการณ์ ไม่ใช่ผลที่เกิดขึ้นแล้ว แต่ทิศทางก็ชัด: เขาโตขึ้นเรื่อย ๆ ทุกปี ด้วยเรื่องเดิม ๆ ที่ซ้ำและคมขึ้น

The Sound of SISAKET: เมื่อเสียงดนตรีเรียกหา

ถ้าอยากเห็นว่าเทศกาลหนึ่งกลายเป็น “สินค้าที่ขายล่วงหน้าได้” หน้าตาเป็นอย่างไร ให้ดูทริปนี้

การรถไฟแห่งประเทศไทย เปิดแพ็กเกจรถไฟนำเที่ยวชื่อ “The Sound of SISAKET: เมื่อเสียงดนตรีเรียกหา” เดินทางวันที่ 18–20 ธันวาคม 2569 (3 วัน 2 คืน) เส้นทาง กรุงเทพ (หัวลำโพง) – ศรีสะเกษ ด้วยขบวนรถพิเศษ SRT Royal Blossom และ สุดขอบฟ้า (Beyond Horizon)

ในแพ็กเกจมีอาหารท้องถิ่นรังสรรค์โดยเชฟท้องถิ่นในโครงการ Master Thai Chef ศรีสะเกษ ชมวิวธรรมชาติภูมะเขือ นมัสการพระ ณ วัดป่าอริยธรรม เที่ยวเชิงเกษตรที่สวนกระบองเพชรยักษ์ และไฮไลต์คือการเข้าชมการแข่งขันวงโยธวาทิตระดับโลก Thailand World Music Championship 2026 ในฐานะแขก VIP

train_srt_1400.jpg

ภาพ — ขบวน SRT Royal Blossom และสุดขอบฟ้า (Beyond Horizon) เครดิต: Facebook/pr.railway

อัตราค่าโดยสาร แบ่งตามขบวนและประเภทที่นั่ง

train_interior_srt.jpg

ภาพ — ภายในตู้โดยสาร SRT Royal Blossom เครดิต: การรถไฟแห่งประเทศไทย

รวมที่พัก 2 คืน อาหาร 9 มื้อ ยานพาหนะตลอดทริป และบริการนำเที่ยว เปิดจำหน่ายตั๋วพร้อมแพ็กเกจเมื่อ 11 พฤศจิกายน 2569 เวลา 10.00 น. ผ่าน dticket.railway.co.th แอป D-Ticket สายด่วน 1690 และสถานีรถไฟทั่วประเทศ · ผู้ประสานงานทริป: คุณวาสิตา 063-145-5961 และคุณบุษรา 089-844-1997

card_srt_sisaket.png

ภาพ — สรุปเส้นทาง ราคา และช่องทางจองตามประกาศของการรถไฟแห่งประเทศไทย

ทำไมเรื่องนี้ถึงสำคัญกว่าตัวเลข 200 ล้าน

เพราะมันเปลี่ยน “คนดู” ให้เป็น “คนจ่ายล่วงหน้า” และเปลี่ยน “งาน 4 วัน” ให้เป็น “ทริป 3 วัน 2 คืน” ที่มีที่พัก มีมื้ออาหาร มีรถรับส่ง เงินไม่ได้จบอยู่ที่แผงขายของในงาน แต่วิ่งอยู่ในระบบตั้งแต่ค่าตั๋วรถไฟถึงค่าโรงแรม

และมันไม่ใช่ของใครคนเดียว การรถไฟฯ เป็นคนขาย แต่คนที่ทำให้ “สินค้า” ชิ้นนี้มีของจริงให้ดู คือจังหวัด เทศบาล หอการค้า และผู้ประกอบการในศรีสะเกษ ถ้าเทศกาลไม่น่าสนใจ รถไฟก็ไม่มีอะไรจะขาย — นี่คือการทำงานร่วมกันที่วัดผลออกมาเป็นยอดจอง ไม่ใช่แค่คำกล่าวบนเวที

คำถามกลับมาที่เราตรง ๆ: งานช้าง 66 ปี ใหญ่กว่าหลายเท่า แต่เคยถูกแปลงเป็นแพ็กเกจที่คนกรุงเทพจองล่วงหน้าสามเดือนหรือยัง และถ้าจะทำ ใครควรเป็นคนขาย — การรถไฟฯ ททท. หรือเอกชนในจังหวัด

หมายเหตุ: ประกาศของการรถไฟฯ ระบุช่วงวันที่และสถานที่ในทริป แต่ยังไม่ระบุลำดับกิจกรรมรายวัน

สิ่งที่เราควรอ่านออกจากเรื่องนี้

ถ้าอ่านเป็นเรื่อง “เขาดีกว่าเรา” ก็จะจบที่ความหงุดหงิด แต่ถ้าอ่านเป็นวิธีคิด จะเห็นสามอย่างที่ทำตามได้

หนึ่ง เขาไม่ได้เริ่มจากของที่ไม่มี ศรีสะเกษหยิบดนตรี ภาพยนตร์ และอาหารพื้นถิ่น — ของที่มีอยู่แล้วในบ้าน — มาทำให้เป็นเรื่องเดียว แล้วเล่าซ้ำ ๆ หลายปี ไม่เปลี่ยนเรื่องทุกปีจนจำอะไรไม่ได้ ซีรีส์ “ไทบ้าน” คือหลักฐานว่าเรื่องเล่าท้องถิ่นไปไกลได้ถึงโตเกียว

สอง เขาให้คนรุ่นใหม่กับคนรุ่นเก่าได้ที่ยืนพร้อมกัน แนวคิดที่หอการค้าพูดชัดคือ ให้ผู้ผลิตรุ่นแม่อยู่กับงานผลิตที่มีคุณภาพ แล้วยกงานเทคโนโลยี การตลาด และการขายให้ลูกหลาน ไม่ใช่แย่งกันทำทุกอย่าง

สาม เขาทำให้เทศกาลมีโมเดลรายได้ เขาไม่ได้จบที่จัดงานสนุกสี่วันห้าวัน แต่ตั้งโต๊ะออกแบบโครงสร้างรายได้ ผู้สนับสนุน ผู้แสดงสินค้า และการจับคู่ธุรกิจล่วงหน้าหลายเดือน นี่คือสิ่งที่แยก “งานประจำปี” ออกจาก “เศรษฐกิจของเมือง”

แล้วสุรินทร์อยู่ตรงไหน

เรามีวัตถุดิบไม่น้อยไปกว่าใคร เรือมอันเรและกันตรึมที่ยังมีชีวิต ปราสาทภูมิโปนและปราสาทสังข์ที่รอคนเล่า ผ้าไหมที่ดังระดับโลก ช้าง อาหารอีสานเขมร และคนที่ทำงานสร้างสรรค์อีกมาก

แต่สิ่งที่เรายังขาดไม่ใช่ของดี — ของดีเรามีเต็มมือ สิ่งที่ขาดคือ “เรื่องเดียว” ที่ทั้งจังหวัดเรียกชื่อได้พร้อมกัน และปฏิทินที่คนนอกจังหวัดจดไว้ล่วงหน้าหนึ่งปี

ลองตอบคำถามสองข้อนี้ตรง ๆ ดู: เทศกาลอะไรของสุรินทร์ที่คนกรุงเทพฯ จะจองตั๋วเครื่องบินล่วงหน้าสามเดือน? และแบรนด์เดียวที่คนพูดถึงสุรินทร์แล้วนึกถึงทันทีคืออะไร?

สามข้อที่เริ่มได้เลย ไม่ต้องรอใคร

1. เลือกเรื่องเดียว แล้วทุ่มซ้ำสามปี ไม่ใช่สามเรื่องสลับกันทุกปี เลือกให้จบว่าสุรินทร์จะถูกจำด้วยอะไร

2. ตั้งตัวเลขไว้ก่อนจัดงาน ผู้เข้าชมเท่าไร รายได้เท่าไร ผู้สนับสนุนกี่ราย แล้ววัดทุกปี ถ้าตัวเลขไม่ขึ้น ก็ต้องรู้ว่าติดตรงไหน ไม่ใช่เลี่ยงการวัด

3. ให้คนรุ่นใหม่เป็นเจ้าของงาน ไม่ใช่แค่ผู้ช่วย เพราะคนที่อยู่กับเมืองนี้ต่อ คือคนที่ต้องได้ประโยชน์และมีชื่อในความสำเร็จนั้น

ศรีสะเกษไม่หยุดนิ่ง และเขาไม่ได้หยุดแค่มอง — เขาลงมือทำอะไรบางอย่างที่จับต้องได้ทุกปี เราจะตอบด้วยอะไร

คำตอบนั้นยังไม่มีเจ้าของ และน่าจะดีกว่าถ้าคนสุรินทร์เป็นคนเขียนมันเอง

อ้างอิงข้อมูล: กรุงเทพธุรกิจ, thebangkoktimes, ประชาสัมพันธ์ ทีเส็บ (ไทยควิสต์), CEA, สำนักงานจังหวัดศรีสะเกษ

Share this content:

เกี่ยวกับผู้เขียน

การสั่งซื้อผ่านลิงก์สินค้าเป็นการช่วยสนับสนุนทีมงานสุรินทร์ร้อยแปด โดยไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมแก่ท่าน